اصول طراحی قطعات تزریق پلاستیک :

ضخامت دیواره ها باید به اندازه کافی زیاد باشد تا قبل از اینکه مواد پلاستیک شدیدا خنک یا پخته شوند بتوانند محفظه ی قالب را با اطمینان پر کنند .

بنابراین باید ضخامت حداقل دیواره ها متناسب با طول مسیر جریان در قالب و قابلیت جریان مواد پلاستیک تزریق باشد ضخامت دیواره ی قطعات تزریقی باید همه جا یکسان باشد 
باید از هرگونه تجمع موضوعی مواد پلاستیک و تغییر مقطع ناگهانی پرهیز شود زیرا این پدیده می تواند روی سطوح قطعه کار منجر به نقاط تو رفته  درداخل قطعه کار منجر به تشکیل مک شود علاوه بر این در ضخامت های نا مساوی دیواره ها در نتیجه خنک شدن غیر یکنواخت تنش های داخلی در ان ایجاد شده که می تواند در گوشه های تند و لبه ها به تشکیل ترک هایی منجر شود اگر یک قطعه تزریقی  پایداری بالاتری داشته باشد می توان به وسیله ی پره های تقویت ان را عملی کرد برای اینکه بتوان قطعه تزریقی را به سادگی و سریع از قالب خارج کرد تمام سطوح قطعه ی کار که در جهت باز گشت قالب قرار دارند باید شیب جزعی داشته باشند علاوه بر این بایستی اطمینان حاصل شود که قطعه تزریقی موقع بازشدن قالب روی نیمه ی مربوطه  به واحد بستن نشسته و به وسیله ی تجهیزات پران خارج شود 
در تعیین محفظه ی قالب باید  انبساط و انقباض نهایی احتمالی مورد توجه ان قرار گیرد تغییر اندازه ی قطعات در اثر جمع شدن مواد موقع خنک شدن را انقباض گویند در تعیین انقباض این مشکل نیز به ان اضافه می شود که باید اختلاف انقباض و نیز انقباض نهایی مورد توجه قرار گیرد اختلاف انقباضی هنگامی بروز می کند که انقباضات در جهت جریان و به طور عمود بر ان برابر نباشند اختلاف انقباض عبارت است از اختلاف طولی و عرضی انقباض تفاوت اندازه ی یک قطعه تزریقی که تا دمای محیط خنک شده از اندازه ای که همان قطعه تحت یک دم ، معین قرار گیرد  انقباض نهایی می گویند ابعاد قطعه ی تمام شده در اثر انقباض نهایی باز هم کوچکتر می شود تعیین مقدار عددی انقباض  خیلی مشکل است زیرا چند عامل مواثر به طور همزمان در این رابطه تاثیر دارد 

بازگشت